นิวยอร์ก: เสียงสเปซและบรอดเวย์

แปลอัตโนมัติจากต้นฉบับภาษาโปแลนด์

วานนี้เป็นวันที่มีประสบการณ์มากมายจนเหมือนคำพูดของคนคลาสสิกที่ว่า “คนตกใจ” มันเริ่มต้นด้วยการคุยกันเกี่ยวกับการทำงานร่วมกันที่น่าตื่นเต้น ซึ่งคุณจะได้เห็นผลลัพธ์ไม่ช้า และหลังจากนั้นไม่นาน…

ฉันมีโอกาสไปเยี่ยมสถานที่ที่น่าเหลือเชื่อ! สตูดิโอของ David Quang-Minh Nguyen คอมโพเซอร์, วิศวกรเสียง, และอาจารย์สอนเทคโนโลยีเสียงสามมิติ David คอมโพส์เพลงอคูสมาติกก่อนที่ Dolby Atmos จะเป็นเรื่องที่น่าสนใจ - การสนทนากับเขาเกี่ยวกับการใช้พื้นที่เสียงเป็นเครื่องมือในการแสดงออกทางศิลปะทำให้ฉันเห็นโลกใหม่ที่มีศักยภาพไม่สิ้นสุด และเครื่องมือที่ David ใช้ในการทำงานทำให้ฉันมีไอเดียมากมายที่อาจจะกลายเป็นความคิดที่เป็นรูปธรรมในอนาคต ด้วยคำพูดเดียว: สิ่งที่ฉันฟังและเรียนรู้ที่นั่นทำให้ฉันตื่นตัวและได้รับแรงบันดาลใจในการทำงาน

ครั้งที่สอง สมองของฉันถูกกระตุ้นในตอนเย็นหลังจากได้ชมการแสดงบนบรอดเวย์ที่ Schubert Theatre ซึ่งเป็นมิวสิคัลสุดพิเศษที่ชื่อ Alicia Keys’s Hell’s Kitchen มันเป็นประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใครในทุกด้าน: การประพันธ์เพลง, การจัดเรียง, เนื้อเพลง, การร้อง, การเต้น, การแสดง, บاند, วิชวล, เสียง..

ฉันนั่งอยู่ในโรงละครเป็นเวลา 2.5 ชั่วโมง โดยมีน้ำตาคลอเบ้าเป็นเวลา 3/4 ของการแสดง และร้องไห้เต็มที่เป็นเวลา 1/4 ฉันขอแนะนำให้ทุกคนที่มีโอกาสไปเยือนนิวยอร์กให้ได้สัมผัสประสบการณ์นี้

สุดท้าย คือการสะท้อนความคิดที่มีแต่ความหวานและขม (อาจจะพูดถึงเรื่องในอุตสาหกรรม แต่ฉันคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นๆ ด้วย): ในโปแลนด์ เราไม่มีอะไรที่ต้องอายใจอีกต่อไป ในทางกลับกัน เรามี基础ะที่ทันสมัยและเทคโนโลยีที่ดีที่สุด - เราไม่แม้แต่จะสังเกตว่าเราได้超过คนที่เรายังคงมีความรู้สึกไม่ดี…

มิวสิคัลบนบรอดเวย์แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่เรื่องของสภาพแวดล้อม เพราะ ผมได้ทำการผลิตที่ใหญ่กว่าและเล็กกว่าในสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมทางเทคนิคที่ดีไม่แพ้กัน และมีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าในหลายๆ ด้าน เช่น ที่ตั้ง ไม่ใช่เรื่องของเงิน เพราะ จากด้านเศรษฐกิจ ก็สามารถจัดงานแบบนี้ได้ในโปแลนด์ โดยไม่ต้องมีปัญหาเรื่องตั๋วที่มีราคาสูงเกินไปสำหรับผู้ชมโปแลนด์ … ดังนั้น จุดมุ่งหมายคืออะไร ไม่รู้

อย่างแน่นอนว่า ส่วนหนึ่งเป็นเรื่องของความตั้งใจและแนวทาง - ตัวอักษร “ć” ในคำว่า “คุณภาพ” ซึ่งเราไม่มีบ่อยๆ … และอะไรอีก มีความสามารถหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ใช่เพราะไม่มีคนมีพรสวรรค์ … บางทีเป็นเพราะว่าคนมีพรสวรรค์ไม่ได้รับการสนับสนุน และมักถูกกดขี่และบดขยี้ในนามของความกลัวที่หลากหลาย ซึ่งมักถูกส่งต่อจากชั่วคนต่อชั่วคน ไม่รู้ และไม่รู้ว่าอยากจะรู้หรือไม่